Είναι το Κίνημα Αλλαγής το όχημα της Κεντροαριστεράς; – Άρθρο του Θ.Μαργαρίτη στα “ΝΕΑ” του Σαββάτου

(*) ο ΘΟΔΩΡΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ είναι μέλος της ΕΓ του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑΓΗΣ.

Γιατί λοιπόν με το ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ; Είναι αυτό το όχημα της Κεντροαριστεράς;

Πρόκειται για ερωτήματα που μπαίνουν στον διάλογο επίμονα τον τελευταίο καιρό. Ερωτήματα που απασχολούν τους πολίτες οι οποίοι ως μαζικό ρεύμα κινητοποιήθηκαν τον Νοέμβριο του 2017 στην εκλογή επικεφαλής από την βάση.

Ζητήματα που αφορούν όσους και όσες δεν βρίσκονται στις γραμμές του ΠΑΣΟΚ.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Η ζωή απέδειξε ότι μετά την σοβαρή περιπέτεια του ΠΑΣΟΚ όταν η «βόμβα»- της ενδεχομένης χρεοκοπίας και του σκληρού μνημονίου- έσκασε στα χεριά του, τα εγχειρήματα για Κεντροαριστερά χωρίς το ΠΑΣΟΚ δεν απέδωσαν. Ούτε της ΔΗΜΑΡ, ούτε του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, ούτε των 58, ούτε άλλες αναζητήσεις.

Ο κύριος λόγος είναι ότι η ανασυγκρότηση του σοσιαλδημοκρατικού χώρου δεν μπορεί να γίνει έξω από ιστορικές και κοινωνικές αναφορές.
Δεν μπορεί να αποδώσει χωρίς τα πραγματικά δεδομένα που υπάρχουν μέσα στην Κοινωνία.
Αυτά που ταύτισαν δηλαδή το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο με τα αρνητικά φαινόμενα του πελατειακού συστήματος και της διαφθοράς στελεχών άλλα και με εκείνα που αφορούν τις ρίζες στα λαϊκά στρώματα και στην μεσαία τάξη που εκπροσώπησε για πολλά χρόνια , με τις μεγάλες δημοκρατικές και μεταρρυθμιστικές τομές που αλλάξαν την όψη της σύγχρονης Ελλάδας.
Αυτή η πραγματικότητα –με τα θετικά και τα αρνητικά – είναι η πραγματική ιστορία και τα πραγματικά κοινωνικά ερείσματα .
Κατά συνέπεια είναι λογικό πως καμία επανεκκίνηση, κανένα νέο σχήμα της Κεντροαριστεράς δεν μπορεί εύκολα να γίνει χωρίς το ΠΑΣΟΚ. Όπως θα ήταν λάθος να αφορά μόνο το ΠΑΣΟΚ. Οι νέες ανάγκες, οι επαναπροσδιορισμοί της σοσιαλδημοκρατίας, τα καινούργια εργαλεία πολιτικής, τα νέα ακροατήρια απαιτούν υπερβάσεις. Αυτό άλλωστε ήταν το μήνυμα από την μεγάλη εικόνα των 212.000 πολιτών που έκαναν το σινιάλο για μια νέα πορεία της Κεντροαριστεράς στο τόπο μας. Φυσικά υπήρξαν δυσκολίες, διαφωνίες και αποχωρήσεις. Έγιναν και λάθη από την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ.
Όμως το ζητούμενο παραμένει να έχει τον ίδιο παρανομαστή. Ένα ευρύ σχήμα της προοδευτικής παράταξης που δεν πρέπει να είναι η αναπαλαίωση του ΠΑΣΟΚ αλλά ούτε να κινείται στην απέναντι όχθη.

Οι στοιχειώδεις ιδεολογικές συντεταγμένες και η ιδία η πολιτική ζωή δίνουν τις φυσιολογικές απαντήσεις. Αν κάποιος- για παράδειγμα- είναι κομμουνιστής δεν γίνεται πάρα να συμπράξει έστω και με αυτό το δογματικό ΚΚΕ. Αν κάποιος είναι φιλελεύθερος δεν γίνεται να είναι εκτός ΝΔ(το απέδειξε και το μικρό κόμμα της ΔΡΑΣΗΣ).
Ούτε ήταν παράλογο την εποχή του 2010 και ήταν κάποιος στην αντικαπιταλιστική αριστερά να είχε άλλη σοβαρή λύση έξω από το εγχείρημά του ΣΥΡΙΖΑ (στο οποίο τότε προσέτρεξαν η ΚΟΕ, η ΔΕΑ και άλλες «υπεραριστερές» οργανώσεις ενώ αποχωρούσε η Ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ).
Με απλά λόγια οι ρεαλιστικές επιλογές αφορούν και ρεαλιστικά σχήματα με τους βασικούς όρους ιδεολογίας και κοινωνίας. Δεν μπορεί να γίνονται ούτε σαν χημικά πειράματα ούτε βέβαια με ακραίους υποκειμενισμούς.

Ακριβώς για αυτό η επιλογή του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑΓΗΣ έχει αξία εφόσον κάποιος έχει αναφορές στην σοσιαλδημοκρατία. Πρόκειται για οργανικό κομμάτι των Ευρωπαίων σοσιαλιστών.
Έχει ισχυρές ιστορικές αναφορές αλλά επιδιώκει την ανασύνθεση μαζί με τον χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς, του Προοδευτικού Κέντρου, της Πολιτικής οικολογίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα από τις συνεχείς περιδινήσεις δεν έχει αποτυπώσει ένα σαφές ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα με το οποίο θα μπορούσε να δικαιολογήσει την σημερινή εικόνα ενός πολιτικού «σούπερ μάρκετ» στο οποίο συγκατοικούν από κλασσικούς δεξιούς μέχρι κινηματικούς ριζοσπάστες αριστερούς.
Θα κριθεί η φυσιογνωμία του όταν βρεθεί στην αντιπολίτευση.
Εκεί που θα αποδείξει αν η «στροφή» που σήμερα βλέπουμε είναι στροφή στον ρεαλισμό ή στον κυνισμό. Τότε που θα τεθούν επίσης με φυσιολογικούς όρους τα ζητήματα διαλόγου αναμεσά στην Κεντροαριστερά και σε έναν ΣΥΡΙΖΑ που θα αναζητά την αποσαφήνιση του στίγματος του μετά από αυτά τα χρόνια της «τρελής πορείας».
Μέχρι τότε όμως το ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ πρέπει να είναι ισχυρό και με νέους συσχετισμούς στην πολιτική ζωή. Αυτό είναι το κρίσιμο!